zaterdag 25 mei 2013

Als leven lijden wordt...

Een paar maanden geleden raakte ik nog erg van streek als ik aan zelfdoding of euthanasie dacht. Tja, het leek me wel wat maar de dood... ik ben er niet bang voor maar het leek me iets waar ik veel kracht voor moest hebben. Nu denk ik daar anders over.

Als ik denk aan de dood denk ik aan rust. Dan word ik rustiger. De dood kan niet erger zijn dan het leven, dat is simpelweg niet mogelijk. Als ik naar de hel zou gaan zou dat nog een verbetering te zijn ten opzichte van dit leven. En dus word ik rustiger. Als ik op bed lig doe ik wel eens net alsof ik dood ben. Dan doe ik mijn ogen dicht, probeer mijn ademhaling lager te krijgen en ben helemaal bewegingsloos. Ik probeer mijn hoofd leeg te krijgen, alleen lukt dat nooit echt goed. Er gaat zoveel door me heen. Nu vooral herinneringen. Ik vecht tegen herbelevingen en dissociaties. Mijn lichaam gaat lichamelijk achteruit. Ik ben sneller moe, heb het gevoel dat ik meer pijn heb. Weet je, het klinkt misschien raar, maar misschien is mijn lichaam zich ook aan het voorbereiden op de dood. Het weet van mijn geest dat de weg naar euthanasie is ingezet en is zich aan het voorbereiden om te vergaan.

Na mijn vorige blogpost kreeg ik veel reacties. Wat me opviel, misschien heel stom, is dat ik ineens een heleboel bestellingen voor brei-dingen binnenkreeg. Ik maak breiwerken voor (Facebook)vrienden op verzoek. Een van mijn vrienden zei dat ze dat doen omdat ze me nog een tijd 'hier' willen houden. Lief. Ik ben dan ook hard aan de slag geslagen maar mijn mening, mijn gevoel blijft nog hetzelfde. Wie weet sla ik nog om, wil ik uiteindelijk nog niet dood en kies ik voor therapie (als dat nog mogelijk is) maar ik merk dat ik er meer rust in heb gevonden. En die momenten dat ik dan doe alsof ik dood ben geven me wat rust. Ik sta nog steeds achter mijn aanmelding bij de Levenseindekliniek. Ik heb nog niks van hun gehoord, wie weet.

Tot die tijd blijft elke dag een hel waar ik doorheen moet komen. Ik probeer mezelf wat op te vrolijken met comedy's maar toch voelt het als hel. Een last die ik moet dragen waar de last van Atlas niks bij is. Het leven gaat buiten de kliniek door, mensen gaan verder met hun dingen. En ik huil me zowat elke dag in slaap, bid elke avond aan God of Hij me alsjeblieft niet wakker wil laten worden terwijl ik eigenlijk wel afscheid wil nemen en dus niet in mijn slaap overlijden. Het is ook allemaal zo dubbel eigenlijk. Ik ga proberen nog wat van deze avond te maken al heb ik veel lichamelijke pijn door de herbelevingen. Psychische pijn die wordt omgezet in lichamelijke pijn maar de psychische pijn blijft tegelijkertijd. Douchen is op dit moment geen mogelijkheid. Daar kan ik dus geen ontspanning uit halen. Ik pak maar weer een comedy erbij met wat cola en slagroomsoesjes. En ik ga niet denken aan dat er morgen weer een dag komt. Ik focus me nu alleen op deze avond. Vanavond. Cola. Slagroomsoesjes. Herbelevingen. K*t. Afleiding. Overleven.

Als leven lijden wordt, komt de dood als een verlossing.

1 opmerking:

  1. Dag Aurelia,

    mag ik nog één keertje reageren? En dan ga ik het loslaten. Want het verbaasde me achteraf wel dat zo’n besluit voor mezelf zo anders is dan wanneer je het bij een ander hoort en ziet. Die berusting die ik kreeg toen ik ook dat besluit nam om (te mogen) stoppen was voor de paar mensen die ik in vertrouwen nam ook veel moeilijker dan voor mezelf. Ik sloot me bewust af voor wat het met anderen deed omdat dit mij belemmerde om zelf te ervaren wat zo’n besluit voor me betekende. Ik had wel begrip voor het onbegrip, de machteloosheid of verdriet van anderen maar wilde me daar niet meer door laten leiden omdat het belangrijk is voor jezelf te leven en niet uit schuldgevoel naar anderen. Maar ik besefte nu eventjes nog wat beter hoe lastig het is om het gepsychologoochel los te laten en de ander zo’n keuze te gunnen zonder een positie uit te stralen. Ik wil niet gezien worden als pro-euthanasie en ook niet als anti, want elke situatie en persoon is anders en wie ben ik om daar eigenlijk over te oordelen, hoe logisch het ook is dat je die neiging hebt.

    Ik herken heel erg je beschrijving van de rust en weet je, als je in de gedachte en/of het plan van de dood die rust vindt is dat misschien voor anderen schrijnend maar het gaat om jou. Als de enige plek waar je die rust kan vinden dan bij de dood is, dan is dat misschien eigenlijk al heel veel waard, hoe paradoxaal dat ook lijkt of is. Ik heb in ieder geval zelf ervaren dat er meer ruimte komt wanneer je jezelf die optie ook gunt en je jezelf daar eens serieus in neemt, ook om uit te zoeken wat zoiets is wanneer er geen strijd meer over is met anderen (m.n. hulpverlening) en hen ook niet (meer?) dubbelzinnig te dwingen daarover hetzelfde te denken, want volgens mij gaat het dan over iets anders zoals het toch geen verantwoordelijkheid durven nemen voor je eigen doodskeuze (én dus dan ook niet voor je eigen leven en alle emoties die daarbij horen). Ik hoop dat jij die ruimte waar je losser kan komen van anderen (op een goede manier) ook zo ervaart en dat je vandaar uit ook goed jezelf kan zien en dan nog allerlei kanten op kan.

    Goed, ik laat het hierbij, het droevige maar misschien ook goede is dat je zo’n proces echt zelf moet doen, anderen (zelfs lotgenoten) kunnen niet voor jou bepalen of er nog wat is om voor vol te houden en of het wel voldoende is om dat voor jezelf te doen i.p.v. omdat het hoort of omdat anderen het zouden willen. Ik had je gegund dat steun van anderen genoeg voor je zou zijn om een eigen veilige basis te vinden maar als je daar niet aan kan vasthouden maar de dood wel die rust biedt, hoe kunnen anderen daar dan over oordelen? Ik hoop in ieder geval dat mocht deze belangrijkste afweging die je in je leven kan maken te eenzaam worden, je dan mensen om je heen hebt die je (neutraal) hierin kunnen bijstaan ook al kan alleen jij zelf een beslissing maken en uitzoeken wat de betekenis van je motieven zijn. En ik hoop ook dat mocht er met anderen toch een dynamiek ontstaan rondom autonomie dat je dan open staat om te kijken of het toch mogelijk over (nog) iets anders gaat dan letterlijk kiezen tussen leven en dood. Dat linkje moet ik toch nog even gezegd hebben ;)

    Heel veel sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen